Saturday, January 31, 2015

ഛായാപടം


ഉള്ള കെല്പു വെച്ച്  കാറ്റും വെളിച്ചവും കടക്കുന്ന സൌകര്യമുള്ള ഒരു വീട് . അതായിരുന്നു സ്വപ്നം.
വീടിന്റെ പണി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വീടൊരു കൊട്ടാരമായി.
പഴയ തറവാട്ടിലെ കട്ടിലും കസാരകളും മേശയും പാത്രങ്ങളും കൊട്ടാരത്തിലെ അകത്തളങ്ങൾക്ക്  ചേരാതെയായി .
പിന്നെയും കടം കൂട്ടി പുതിയ ഫർണിച്ചർ വാങ്ങി.
മകന്റെ കൊട്ടാരം കണ്ടു വൃദ്ധരായ മാതാവും പിതാവും ആഹ്ലാദിച്ചു.
വരാന്തയിൽ ഒരു ചാരു കസേരയും അകത്തൊരു മുറിയിൽ ഉയരം കുറഞ്ഞൊരു കട്ടിലും മകൻ വാങ്ങിയിടുമെന്ന്  അവർ ആഗ്രഹിച്ചു.
പുതിയ വീടിന്റെ പാൽ  കാച്ചൽ കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ്  മകൻ നയം വ്യക്തമാക്കിയത്  .
"ചിതല് കയറാതിരിക്കാൻ തറവാട്ടിൽ ആൾ പെരുമാറ്റമുണ്ടാവണം .അതുകൊണ്ട് അപ്പനും അമ്മയും..."
"അവൻ പറയുന്നതാണ് ശരി .."
 ഒട്ടും പരിഭവമില്ലാതെ തന്നെപഴമയുടെ മണമുള്ള തറവാടിന്റെ അകത്തളങ്ങളിലേക്ക് അവർ പിൻ വാങ്ങി..
തങ്ങളുടെ ആയുസ്സിന്റെ ഭീമ ഭാഗവും ജീവവായു ശ്വസിച്ച ഇടമാണിത് .
ജീവിതം കെട്ടിപടുത്തതും ഉണ്ണി പിറന്നതും അവൻ പിച്ച വെച്ചതും ഈ മണ്ണിലാണ് .
ജീവിത പച്ചപ്പിന്റെ നല്ല ഓർമകളുമായി ഇല പൊഴിയും കാലത്തും അവർ സന്തോഷം കണ്ടെത്തി.
..
അപ്പ നെയും അമ്മയെയും ഉള്ളിൽ നിന്നും പറിച്ചു കളയാൻ മാത്രം മകൻ ക്രൂരനായിരുന്നില്ല.
അവരുടെ വേർപാടിനു  ശേഷം കൊട്ടാരത്തിന്റെ അകത്തളത്തിൽ എല്ലാവരുടെയും കണ്ണു പതിയുന്നിടത്ത്  അവനൊരു ഓർമ്മചിത്രം സ്ഥാപിച്ചു.  അപ്പനും അമ്മയും ഒന്നിച്ചുള്ള ഒരു എണ്ണച്ചായാ പടമായിരുന്നു അത്. ലോകമറിയുന്ന ഒരു ചിത്രകാരനാണ് അത് വരച്ചത്. വലിയൊരു തുക അതിനായി ചിലവഴിച്ചു. തങ്ങളുടെ കൊട്ടാരത്തിന്റെ ചുമരിൽ തൂക്കാൻ മാത്രം നിലവാരം മാതാപിതാക്കളുടെ ഛായാപടത്ത്തിനും ഉണ്ടാവണമല്ലോ..