Monday, July 4, 2016

വിനീതൻ..വിനീതർ...

വിനീതൻ.. അതി വിനീതൻ.. അധികാരമുണ്ട്.. പരിവാരമുണ്ട്.. ഉപജാപവൃന്ദങ്ങളുണ്ട്.. സിംഹാസനത്തിനു ചുറ്റും വെഞ്ചാമരം വീശാൻ തരുണീ മണികളുണ്ട്.. മധു പകർന്നു കൊടുക്കാൻ പരിചാരകരുണ്ട്. നൂറ്റമ്പതിൽ കുറയാത്ത അകമ്പടിക്കാർ.. നൂറായിരം പടകളുടെ അധിപൻ.. ധീരൻ... ഏഴു വെള്ളക്കുതിരകളെ പൂട്ടിയ രഥത്തിൽ എഴുന്നള്ളുന്നവൻ... ജനങ്ങളുടെ കണ്ണീരൊപ്പുന്നവൻ.. ജനകീയൻ.. ഒട്ടും ഗർവ്വില്ലാത്തവൻ.. വിനീതനാണ് ഈ അധികാരി.. അതിവിനയം മുഖമുദ്രയാക്കിയവൻ.. അധികാരമുള്ളവന്റെ അതി വിനയം ഉൾനാടകശാലക്കു മുൻപിൽ ഞാന്നു കിടക്കുന്ന തിരശ്ശീല മാത്രമാണ്.. മുഖം മൂടി പിച്ചി ചീന്തും പോലെ തിരശ്ശീല നീക്കാൻ കെൽപ്പുള്ള ഒരാണോ പെണ്ണോ രാജ്യത്തുണ്ടോ? സൂക്ഷിക്കണം മൂർച്ചയേറിയ വാളുമായി തിരശ്ശീലക്കു മുൻപിൽ കായബലമുള്ള വിധേയരുണ്ട്. അംഗരക്ഷകർ സത്യത്തിന്റെ കാവലാൾ കൂടിയാണ്. സത്യത്തിന്റെ മൂടു പടം വെളിപ്പെടാതിരിക്കാൻ  കാവൽ നിൽക്കുന്നവർ..!      എണ്ണ കണ്ണിലൊഴിച്ച് എത്ര നാളിങ്ങനെ ? മടുക്കില്ലേ.. എത്ര വിധേയരാണെങ്കിലും ഒന്നു കെട്ടു പൊട്ടിക്കില്ലേ? തീർച്ചയായും .. തിരശ്ശീലക്കപ്പുറത്തെ മദനോത്സവത്തിന്റെ സീൽക്കാരങ്ങൾ ഞരമ്പുകളെ ത്രസിപ്പിച്ചപ്പോഴാണ് അയാൾ അലറിയത്.. വാൾ വീശിയത്.. മൂർച്ചയിൽ തിരശ്ശീലയുടെ കെട്ടറ്റ് വീണു. രംഗവേദിയിൽ അധികാരിയും തോഴി മാരും.. ഒറ്റ കാഴ്ചയിൽ കെട്ടിമറിയുന്ന വിഷ സർപ്പങ്ങൾ... വെളുത്ത ഉടലുകൾ.. നഗ്നതയുടെ ഉത്സവം... വാദ്യഘോഷം മുഴങ്ങി.. രാജ കേളിയെ കൊട്ടാരം വിദൂഷകർ വാഴ്ത്തി.. നഗ്നത വെളിപ്പെട്ട രാജാവ് കല്പിച്ചു ഇനിയീ രാജ്യത്താരും ഉടുതുണി അണിയേണ്ടതില്ല. ഇനി എല്ലാവർക്കും സർവ്വ സ്വാതന്ത്ര്യം... തുണി ഉരിഞ്ഞുകളഞ്ഞ് അടി വസ്ത്രങ്ങൾ പരസ്പരം അറുത്തു മുറിച്ച് ജനക്കൂട്ടം ആർത്തു വിളിച്ചു. ജയ് മഹാരാജ്.. ജയ് മഹാരാജ്..